Don Alberto e a astroloxía luscofusquiana

IES CHAMOSO LAMAS

Antón Jardón

Curriculum Antón Jardón


«Ya el sol asomaba en el poniente, / ya el cóndor surcaba el firmamento / y la patria gloriosa, heroica y valiente, / de victoria profiere el juramento.»

(Les Luthiers, Ya el sol asoma en el poniente)

HIPER MASIDE
«Non adoito esquecer unha cara, mais con vostede farei unha excepción», din que dixo Groucho Marx, en paz descanse, cando soubo que Feijóo, ao desembarcar en Andalucía, o primeiro que fixo foi presumir de entender máis de postas de sol que o propio Bill Clinton. Mentres tanto, un tal Rueda, roda e chouta por riba dos coios das corredoiras dese país incapaz de facer estourar o maleficio que lle aperta a gorxa e as partes íntimas, dende que a estrela diurna asoma o fociño ata que Alberto “ene punto” Feijóo manobra nos mecanismos dos reloxos a fin de decidir cando se debe poñer, para aparentar que é un experto en postas de sol.
De todo o que os galegos disidentes coñeciamos –e sospeitabamos– daquel insigne presidente galego tan agudo e pillabán, que, no canto de tomar unha cervexa cunhas olivas despois do choio, desbaldía os atardeceres deambulando coma un papahostias, dende as penedas de Fisterra ata a Alhambra de Granada, a ocorrencia ou habelencia máis xenuína –a de ser quen de interpretar e medir as postas de sol– sen gozar nunca do seu inmensurábel esplendor, descoñeciámola por completo.
Se, antes de que decidira deixarnos plantados para vivir en Madrid, tiveramos a sorte de sabermos da sublime mestría do noso Alberto, para convencernos de que o sol nace en Génovatrece e se pon cando el quere na mesmísima Porta do Sol, nunca lle permitiriamos marchar. Nunca! Mais como, malia todo, sempre estaremos dispostos a compartir e asumir o seu romanticismo astrolóxico, sen pedir explicacións; e sempre nos deixaremos aparvar pola revirada semántica dunha decadente e trasnoitada astroloxía luscofusquiana, sen preocuparnos do significado de semellante algarismo, seguiremos imbuídos na perpetua desmemoria que nos caracteriza e iremos arredando pouco a pouco as súas lembranzas e a súa cara de cemento ata esquecernos da súa estampa. Irémolo facendo incluso coa mesma intensidade coa que el vai borrando do mapa ao seu coitado predecesor. Non por nada, simplemente para abrazar ao sucesor como se fose auga de maio. Para abrazalo e non soltalo, claro.
[O meu tío Lisardo pensa que os fulanos como Feijóo naceron para acabar durmindo na Moncloa antes de que o sol esmoreza, non polas súas agudezas, senón mercé á torpeza dos que non saben pechar as portas por dentro. Iso si, Alberto durmirá na Moncloca, con Abascal mexéndolle e mexándolle a cuna que, entre uns e outros, lle mercamos a escote pericote].

 

Outros Artigos de Antón Jardón :

Aaai!, se as paredes falasen, don Alberto.

” Feijoo e a reconciliación coa familia (política) “

” O seu nome fede a pólvora queimada, excelentísimo señor! “

” Feijóo rebenta os freos ao atravesar ao Padornelo “

” Por que te vas, Alberto? “

” Contra o carnaval de Madrid, viva o entroido de Xinzo! “

” Cando as rogativas non dan acabado coa sequía “

” O desencanto de don Claudio “

” Don Claudio e o progreso “

” Vai moito frío en Penalonga “

” A matanza do tempo “

“Unha ovella na tulla do diñeiro”

” Mirando cara a acolá “

” A galiña que pon os ovos sen data de caducidade “

O pan noso de cada día

” Quen ri último, ri mellor “

” Rebuscando nos sumidoiros “

” Conichos e fantoches “

” Contando tardes, sobre todo, tardes “

Quen anda aí?

A señora da máscara no papo (e a educación no sobaco)

“Paco Picholas e os elementos noctámbulos ”

” Sente aqui, señor! “

” A codia das ausencias en tempos adversos “

A algarabía cuántica da covid-19 e a matanza da señora Clotilde [relato]

” A contumacia dun milhomes contra a cerellada doutros catro [relato] “

” Que diferenza hai entre a denta-dura de Trump e o dentame de Bide? “

Maldita escuridade! (Sempre anoitece con máis Vox e menos Nós no horizonte)

Guerra patriótica: nacionalismo madrileño contra centralismo español

” Ménage à trois nas cloacas do Barbaña “

” Algo cheira a rancio na cidade dos biosbardos “

” Casabranca e o lado íntimo da pseudo-política ourensá.”

” Non hai doce sen trece (corolario) “

” Non hai doce sen trece (segunda parte) “

” Non hai doce sen trece (primeira parte) ”

” Antollo e o xurelo guisado [relato] “

” O can vello, o amo e o patrón [relato] “

” Incontinencias dun petulante na fase 1 [relato] “

” O corvo e o alcalde [relato] “

” A pandemia dos estorniños berrecallos [relato] “

” Unha muller confinada no supermercado “

“O cadeliño zuro e o visitante impertinente”

“Mentres tanto”

” 5 de abril, Domingo de Ramos “

” Galicia, esa esquina do mapa “

” Un País que se disipa sen remedio “